Η προσαρμοστικότητα των υλικών είναι ένας βασικός παράγοντας που επηρεάζει την επίδραση της κατεργασίας μετάλλων ακριβείας και της επιφανειακής επεξεργασίας, καθώς διαφορετικά μεταλλικά υλικά έχουν διακριτές φυσικές και χημικές ιδιότητες, οι οποίες καθορίζουν την επιλογή των διαδικασιών κατεργασίας και των τεχνολογιών επεξεργασίας επιφανειών. Στα ψηλά-στο τέλος της κατασκευής, η ζήτηση για διάφορα μεταλλικά υλικά αυξάνεται και η κατάκτηση της προσαρμοστικότητας των υλικών της μηχανικής κατεργασίας ακριβείας και της επεξεργασίας επιφανειών έχει γίνει βασικός ανταγωνιστικός παράγοντας των επιχειρήσεων.

　　Τα κοινά μεταλλικά υλικά που εμπλέκονται στη μηχανική κατεργασία ακριβείας περιλαμβάνουν ανθρακούχο χάλυβα, ανοξείδωτο χάλυβα, κράμα αλουμινίου, κράμα χαλκού, κράμα τιτανίου, νικέλιο-κράμα με βάση και σπάνια μέταλλα. Κάθε υλικό έχει τα δικά του χαρακτηριστικά: ο ανθρακούχο χάλυβας έχει καλή μηχανική ικανότητα αλλά χαμηλή αντοχή στη διάβρωση. Ο ανοξείδωτος χάλυβας έχει εξαιρετική αντοχή στη διάβρωση, αλλά είναι επιρρεπής στη σκλήρυνση κατά τη διάρκεια της κατεργασίας. Το κράμα τιτανίου έχει υψηλή αντοχή και μικρό βάρος αλλά είναι δύσκολο να κοπεί λόγω της υψηλής σκληρότητάς του και της χαμηλής θερμικής αγωγιμότητας. Ως εκ τούτου, οι επιχειρήσεις πρέπει να διαμορφώσουν στοχευμένα σχήματα κατεργασίας σύμφωνα με τις ιδιότητες διαφορετικών υλικών, όπως η επιλογή κατάλληλων εργαλείων κοπής, η προσαρμογή των παραμέτρων μηχανικής κατεργασίας και η υιοθέτηση ειδικών μεθόδων ψύξης.

   
　　Η προσαρμοστικότητα του υλικού είναι επίσης κρίσιμη στην επιφανειακή επεξεργασία. Διαφορετικά υλικά απαιτούν αντίστοιχες τεχνολογίες επεξεργασίας επιφάνειας για να επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, το κράμα αλουμινίου είναι κατάλληλο για ανοδίωση για να σχηματίσει ένα προστατευτικό φιλμ οξειδίου, ενώ ο ανοξείδωτος χάλυβας είναι πιο κατάλληλος για ηλεκτροστίλβωση για τη βελτίωση του φινιρίσματος της επιφάνειας. Το κράμα τιτανίου υιοθετεί συχνά επίστρωση PVD για την ενίσχυση της σκληρότητας της επιφάνειας και της αντοχής στη φθορά. Εάν η τεχνολογία επεξεργασίας επιφανειών δεν ταιριάζει με το υλικό, όχι μόνο θα αποτύχει να βελτιώσει την απόδοση του εξαρτήματος, αλλά μπορεί επίσης να βλάψει το ίδιο το υλικό, επηρεάζοντας τη διάρκεια ζωής του προϊόντος.

　　Για να βελτιωθεί η προσαρμοστικότητα των υλικών, οι επιχειρήσεις πρέπει να ενισχύσουν την έρευνα για τις ιδιότητες των υλικών και να βελτιστοποιούν συνεχώς τις διαδικασίες μηχανικής κατεργασίας και επιφανειακής επεξεργασίας. Πρέπει επίσης να εκπαιδεύσουν επαγγελματικό τεχνικό προσωπικό που είναι εξοικειωμένο με τα χαρακτηριστικά των διαφόρων υλικών και μπορεί να προσαρμόσει ευέλικτα τις παραμέτρους της διαδικασίας. Με την ανάπτυξη νέων υλικών, όπως σύνθετα μέταλλα και υψηλή-κράματα απόδοσης, η απαίτηση για προσαρμοστικότητα υλικού θα είναι υψηλότερη, γεγονός που θα προωθήσει τη συνεχή καινοτομία των τεχνολογιών κατεργασίας μετάλλων ακριβείας και επεξεργασίας επιφανειών.